Wedstrijdverslagen

In het wedstrijdverslagenboek mogen de leden zelf hun persoonlijke verslag plaatsen van een wedstrijd waaraan zij hebben deelgenomen.

Wedstrijdverslag toevoegen

 

Zoeken

Zoek op naam auteur
Vrij zoeken op titel of plaats

Montafon Arlberg marathon

01 juli 2017
Silbertal


Genieten!

Aan het eind van een weekje vakantie in Oostenrijk op 1 juli een marathon gelopen in het grensgebied van Vorarlberg en Tirol, met start in Silbertal en finish in Sankt Anton am Arlberg. Deze marathon wordt voor de 15e keer georganiseerd en is kleinschalig. In totaal zijn er ongeveer 900 deelnemers. Het aantal hoogtemeters is 1600m. en is middenzwaar te noemen, al dacht ik vooraf dat deze gemakkelijker zou zijn.
's Morgens werden we, geregeld door de organisatie om 6.00 uur met de bus van St. Anton naar startplaats Silbertal gebracht en start Hetty om 8.00 uur voor haar 33,3 km. met 1190 hoogtemeters. Het regent pijpenstelen en net voordat het startschot heeft geklonken van de 33 km word het droog, het is een graad of 14 en dus fantastisch loopweer! Om 8.30 uur start de marathon en de sfeer is geweldig, de mensen zijn erg enthousiast en alles is goed geregeld, en er kunnen tassen met kleding / schoenen worden meegegeven met een vrachtauto naar de finishplaats.
Na een plaatselijke omloop van ca. 4 km. volgt er een klim van 17 km. van 850 naar 1950m. hoogte, best lang, vooral het laatste gedeelte is pittig! Probeer op souplesse en als een "hertje" met kleine sprongetjes / stapjes en rechte rug omhoog te lopen met zo min mogelijk energieverspilling. We lopen in het bos, het ruikt fris en een riviertje stroomt naast en onder ons, heerlijk! We zijn nu op het halve marathonpunt. Ik merk wel dat er in de voorbereiding te weinig heuveltraining is gedaan!
Eenmaal boven volgt er een "pad" dat meer lijkt op een ruig maanlandschap dan een pad voor hardlopers, er moet over rotsblokken, door modder ( na de vele regenval ) en over watervalletjes worden gestapt / gesprongen, erg technisch dus en oppassen voor enkels en andere ledematen! Natte voeten gegarandeerd! We zitten nu op km 23 en voel me goed.
Na deze obstakels nu beginnen aan een heerlijke lange afdaling, deze is 7 km lang en denk nog aan het "wieltje" van Dorethea de trailcoach uit het oosten van het land, de bovenbenen nauwelijks optillend en kleine stappen om de klappen tijdens het dalen beter op te vangen, het gaat als een zonnetje! Eenmaal bij km 31 aangekomen wordt het ritme hevig verstoord door een flinke klim, dit haalt je rigoureus uit je flow en de zon breekt door! Na deze klim volgt er ( hoe kan het ook anders ) een afdaling over een kronkelpad. We komen aan bij een prachtig stuwmeer, de Verwallsee. We zitten nu op km 34.
Het laatste stuk naar de eindstreep door de Rosannaschlucht langs een verfrissend stroompje in het bos en volgen er nog enkele venijnige "bultjes". Ik haal enkele lopers bij welke mij hiervoor al hadden ingehaald en wil deze ook perse voorblijven! Het gaat niet meer zo soepel. Uiteindelijk lukt het de "concurrenten" voor te blijven en finish in 4.32.02 in Sankt Anton. Zonder pijntjes of andere ongemakken een marathon uitgelopen, heerlijk toch? Wat wil een mens nog meer!
Hetty heeft de 33,3 km keurig in 4.22.35 gelopen. Ook dit parcours was niet eenvoudig, want het zwaarste gedeelte van de marathon heeft ook zij moeten afleggen! Proficiat!
Het is rond 13.00 uur en het zonnetje komt door! Wat wil een mens nog meer!
Genieten dus met een hoofdletter G!

met sportieve groet,
Wim van der Heiden




Zugspitze Ultratrail

17 juni 2017
Grainau Duitsland


Na de mooie hardloopvakantie van vorig jaar naar Davos is het doel deze keer gevallen op de Mozarttrail in Salzburg. Als Aad en ik ons in willen schrijven zien we dat Piet en Aria en ook Nico Koppe zich al hebben ingeschreven voor de Zugspitze Ultratrail in Grainau, Zuid-Duitsland. We kijken even wat filmpjes en zijn snel om, veel gezelliger met elkaar, dus ook naar de Zugspitze. Aad heeft zichzelf beloofd niet verder meer te lopen dan een marathon en kiest voor de Basetrail XL over 39,9 kilometer. Aria kiest voor de Basetrail over 24,9 kilometer, Nico de Ultratrail van 100 kilometer, Piet en ik kiezen voor een open inschrijving. Dan kunnen we ter plekke nog kiezen welke afstand we gaan lopen. Op het moment dat we enthousiast melden dat we daar naartoe gaan raken ook Harald en Tiny enthousiast, maar ook Mandy en Cécile en later ook nog Kees van der Heul.
Tiny, Kees, Cecile en Mandy gaan ook voor de Basetrail van 24,9 , Harald kiest ook de open inschrijving. Mandy kon achteraf niet lopen vanwege haar enkelbreuk maar ging toch gezellig mee en was gelukkig in staat om flinke stukken te wandelen.

Op dinsdagmorgen voor 6 uur heb ik achtereenvolgens Aad, Mandy en Cecile opgehaald met een Fiat Doblo diesel. Hoge auto, ruime zit, veel bagageruimte en lekker zuinig.
Als we vlak bij de Duitse grens zijn gaat het motorstoringslampje branden, de motor houdt in en we rijden niet harder meer dan 80. Dat gaat hem zo niet worden. Ik parkeer de auto op een terrein, geef een paar flink veel gas en zet daarna het contact uit. Na het opnieuw starten heb ik ineens weer vermogen en kunnen we het weer proberen. De auto zou zich goed houden tot aan onze bestemming, Zugspitze Berghotel Sentido in Hammersbach, 2 kilometer bij de start in Grainau vandaan.
We komen aan rond 18.00 uur na gezellig een paar keer een picknick stop, een koffiepauze, tankstops en wegomleidingen te hebben gehad.
Harald, Tiny, Aria, Piet en Kees zitten al op het terras op ons te wachten onder het genot van een drankje en na het inchecken sluiten we ons bij hen aan.
Na het drankje is het gelijk etenstijd en gaan we naar binnen waar ons een heerlijk buffet wacht, voor iedereen keuze in overvloed. Prima geregeld.
Na afloop nog een bakkie en dan met een groep nog even het zwembad opgezocht en daar nog even een balspel gedaan, daarna hoogste tijd om te gaan rusten.

Woensdagmorgen om 8 uur is iedereen present voor het heerlijke uitgebreide buffet, wat een enorme keuze, moeilijk om te kiezen wat je allemaal wilt eten.
Na het ontbijt pakken we de bus van half 10 naar Grainau, verkennen alvast de startlocatie en wandelen dan naar de Eibsee, is een aardige wandeling en voor Mandy lang zat, maar is een prachtige wandeling in een mooie natuur. We blijven daar even en nemen op een terrasje ook een bak koffie met een Apfelstrudl mit Sahne en nemen het treintje terug naar ons hotel.

Op donderdag pakken we de trein en gaan naar de Zugspitze. Als we met het tandradbaantje boven komen zitten we midden in de sneeuw. Begroeiing is er niet of nauwelijks. Het is grauw en er ligt sneeuw, maar het is toch een prachtig schouwspel. We gooien met sneeuw, maken mooie foto's, drinken een bakkie koffie met een stuk gebak, waarna we met een kabelbaan nog een stukje hoger gaan naar ruim 2900 meter waar we zelfs even Oostenrijk binnen wandelen. Wat een fantastisch mooi uitzicht op zowel Duitsland als Oostenrijk.
We gaan weer terug naar beneden. Aad en ik willen nog even naar Garmisch Partenkirchen, de anderen gaan mee, maar als we daar aankomen zitten we niet in het centrum en lijkt alles doods. De anderen gaan terug, Aad en ik gaan op zoek naar het centrum wat we ook vinden. De terrasjes zitten gezellig vol, de winkels zijn dicht, het is 15 juni, Sacramentsdag. Dat is pech. We gaan morgenochtend nog wel even terug.
Met de trein terug naar het hotel maar vergeten op de knop te drukken voor onze halte waardoor Hammersbach werd overgeslagen. Eindstation Grainau dan maar en twee kilometer wandelen naar ons hotel. Inmiddels was het gaan plenzen en kwamen we drijfnat in ons hotel aan.
Bij het eten ons verhaal gedaan, de anderen waren al op de expobeurs geweest en hadden hun startnunmer al. We zijn allemaal moe en we gaan allemaal naar onze kamer.

Op vrijdag na het eten gaan Aad, Mandy en ik naar Garmisch Partenkirchen. Het is daar erg gezellig, ook al regent het flink, er is ook een soort fruitmarkt. We kopen wat dingetjes en gaan dan terug met de trein. Mandy stapt uit bij het hotel, Aad en ik blijven nu bewust zitten en gaan naar de expobeurs voor onze startnummers. Als we terug komen zien we net de trein voor onze neus wegrijden en duurt de bus nog een half uur, dus wederom die twee kilometer lopen dan maar, maar nu is het droog. De rest van de middag druk bezig geweest met voorbereidingen treffen voor morgen.
De andere lopers proberen me over te halen om voor de 39,9 of 62,8 kilometer te kiezen. Het is bij mij ook een strijd, hevige twijfel. Piet kiest voor de 102 kilometer een wil het gaan proberen hoewel hij de laatste keren problemen heeft ondervonden om te kunnen blijven eten en drinken. Harald kiest voor de 62,8 en zelf besluit ik dan toch ook maar voor de 102 km te gaan. Nog nooit zoiets geks gedaan, geef mijzelf ook nauwelijks kans en de anderen verklaren me voor gek, behalve Piet, die snapt me wel. Als je het hebt geprobeerd en je haalt het niet, dan is het jammer. Alle gelletjes en andere dingen die je meeneemt moeten worden voorzien van je startnummer, dat is een heel karwei. Na het avondeten verder. Eer ik zenuwachtig klaar ben is het al 1 uur. De wekker staat op 5.15 uur, ontbijten om 5.30 uur.

De vroege vogels bij het ontbijt zijn veelal de lopers op de 102 kilometer maar ook Harald is bij ons, zijn bus naar zijn start gaat vanuit Grainau. Aria is vroeg opgestaan om ons weg te brengen. Helemaal super. Nico Koppe zit op de camping met zijn camper en komt vanaf daar. De start is om 7.15 uur maar we zijn er al een klein uur eerder. Wat tijd voor foto's, tijd om onze tracker aan te zetten waardoor de supporters ons kunnen volgen. Nog wat te kletsen, de laatste voorbereidingen te treffen, nog even naar het toilet, onze tas af te geven met het startnummer wat we daar ontvingen waarna de tas naar het 53 kilometerpunt gaat, inspectie van onze rugzakken of we aan alle voorwaarden voldoen. De controle is niet heel secuur, maar iedereen heeft zijn/haar zaakjes best wel voor elkaar.
In het begin lopen Piet en ik even samen en is Nico al meteen weg, maar ik loop in het begin wat sneller dan Piet en zou Piet dan ook niet meer terug zien.
Het parcours is al meteen erg mooi. Na 10 kilometer is de doorkomst 1 uur 21, na 20 kilometer 3 uur 11.
We krijgen pittige beklimmingen voor de kiezen, maar wat is het mooi. Na 30 kilometer komen we op een hoog punt op een bergkam aan in 5 uur 11. Het is wel aanpoten, maar de benen voelen nog goed. Het is wel warmer en zonniger dan verwacht helaas. Maar goed blijven eten en drinken. Na 40 kilometer kom ik door in 7 uur 38 , kilometertijden zeggen me niets, het is overleven maar ook enorm genieten van de mooie uitzichten. Na 50 kilometer kom ik door in 9 uur 51 en ben erg ruim bij de posten. Last van de tijdslimiet heb ik nog geen moment. Mijn meter geeft al 3 km meer aan dan de route, waardoor de stop bij ruim 53 op mijn horloge pas de 57e kilometer is na bijna 11 uur. Ik voel me daar licht misselijk, ben ook op zoek naar mijn afgegeven tas, maar die blijkt in een tent te liggen. Meer dan een half uur gedaan over het omkleden, eten, drinken en denken of ik wel door zal gaan. Gekkenwerk. Maar het lopen in het donker lokt en ik besluit door te gaan, ook zal het zonnetje minder warm en fel worden en over gaan in avond en nacht.
Na een telefoontje blijkt dat mijn tracker niet werkt en ik zet hem weer aan. Kennelijk heb ik hem iedere keer aan en weer uit gezet waardoor ik op dezelfde plaats blijf staan. De 60 kilometer gaat in 12 uur precies, ik lig uren voor op het schema, daar ligt geen probleem, wel de vermoeidheid en misselijkheid die steeds meer op komt zetten. Mandy belt me en vraagt hoe het gaat. Piet is gestopt bij de tussenpost rond de 55 kilometer. Jij zit achter Piet volgens de tracker, bij 45 kilometer, maar ik zit dan al op 67 kilometer. De reactie is verbazing. Wat? Al bij 67?
Het gaat moeizamer maar het gaat nog goed. De 70 kilometer gaat in 13 uur 53, langzaam valt de duisternis in. Om het lampje zoveel mogelijk te sparen laat ik het zo lang mogelijk uit, het zijn toch lange brede grindpaden. Dat was dus een grote fout. Om een onverklaarbare reden sla ik rechtsaf en volg 4 kilometer een bospad zonder ook maar iemand te zien of oranje lintje te zien. Stom. Enorm verkeerd gelopen en dus ook weer 4 kilometer terug. De 80 gaat in 15 uur 38 maar is eigenlijk een stuk minder. Als ik het haal kom ik wel aan de 110 kilometer.
Ik krijg last van een flinke blaar onder mijn rechter voet, heb iedere keer het idee dat ik in slaap ga vallen en ben kots misselijk. Eten is er niet meer bij, ik pers er alleen nog maar cola in, ook doe ik dat in het flesje in mijn running vest. Op 20 kilometer van de meet lijkt het doen te vallen. Ik ben moe, kapot, wil slapen, ben misselijk, heb pijn aan mijn voet. Ik krijg waarschuwingen van een andere loper, de berg is glad, neem geen risico, er zijn al lopers per helicopter afgevoerd na valpartijen. Ik sta op het punt van opgeven. Neem nog een slok cola en besluit tegen beter weten in toch op pad te gaan. Ze zullen me van die berg moeten plukken, opgeven doe ik niet.
Het is zwoegen en ploeteren en als ik eindelijk boven denk te zijn wacht nog een rondje van 5 kilometer. Wat een rot parcours is dat. Er lijkt geen einde aan te komen. Allemaal glibberige houten balkjes en afstapjes. Het is echt stapje voor stapje, goed uitkijken om niet te vallen. Het begint weer een beetje licht te worden en het is nevelig en daardoor ook nog gladder. Wie heeft deze ongein verzonnen. Onderweg weer even plassen, merk ook meteen dat ik diarree heb, komt er ook uit. Gelukkig wc papier in de rugzak. Mijn lichaam is helemaal van slag. Het horloge is leeg, de laatste ruim 20 kilometer is niet meer opgeslagen. Ik had de hartslagmeter niet moeten activeren, dan had ik het wellicht kunnen redden met de batterij. Ik gooi al kokhalzend nog wat cola naar binnen voordat ik aan de laatste afdaling begin.
De afdaling is een hel. Ik kan nauwelijks nog op mijn voeten staan, allemaal trappetjes met glibberige houten balkjes, stukken bagger. Glijden, glibberen, bibberen, evenwicht zoeken. Het is niet leuk meer. Ik kruip vooruit.
Als ik bijna beneden ben belt Mandy. Hoe is het? Loop je nog? Ik ben bijna beneden en bij het hotel zeg ik. Waaaaaaaaattttttt!!!!!! , echt. We komen er aan. Als ik het bos uit kom zie ik Mandy en Cécile in nachtkleding uit het hotel zien stormen, Mandy met haar fototoestel in de aanslag. Nu nog twee kilometer wandelen naar de finish in Grainau. Het onmogelijke blijkt toch mogelijk. Aad belt en ik geef aan dat we richting finish wandelen. Aad stapt in de Fiat Doblo en is op tijd bij de finish om me binnen te zien komen. Na 24 uur 37 minuten en 29 seconden ben ik binnen na 110 kilometer zwoegen, nog ruim binnen de limiet van 26 uur en een kwartier.
Bij de finish een luid applaus van de aanwezigen en diverse foto's. Ik ontvang de medaille en moet nog een paar trappen op om mijn finisher shirt op te halen.
Nu snel naar het hotel om de anderen te begroeten die net aan het ontbijt zitten. Piet geeft me de felicitaties, maar ik baal voor hem dat hij helaas heeft moeten stoppen.
Nu een lekkere douche en even een uurtje op bed liggen waarna we snel naar huis gaan, want morgen moet er weer gewerkt worden. Als ik thuis in bed stap is het inmiddels maandagmorgen 00.30 uur.

Wat een belevenis. Wat was het mooi, maar ook zo zwaar.

Trailrun Leudal (1)

04 juni 2017
Heythuysen


Als laatste voorbereiding op de Zugspitze Ultratrail in Zuid-Duitsland wil ik nog een leuke trail gaan doen.
Op de training bij Avantri staan we nog even te praten met Piet Wuijster, Saskia en Aad. Piet gaat dit weekend naar de Leudal Trailrun in Heythuysen. Vanavond is de laatste mogelijkheid om in te schrijven. Piet doet de 30, dat zou mij ook goed passen.
Aad gaat niet, hij heeft een blessure aan zijn kuit en 30 kilometer is dan te ver. Zelf wil ik de 30 gaan lopen en Sas heeft daar ook wel oren naar. Is wel 30 hoor EN trailen. Rotterdam ging toch ook goed ? is het antwoord. Als jij me gaat hazen komt het best goed.
Geregeld dus en snel inschrijven dan maar.

Het is prachtig weer als we rond 9.30 uur aankomen in Heythuysen. Bij de inschrijving zien we al snel Dirk de Wit uit Gorinchem staan en we praten even. We zoeken een plekje op het terras bij Café/restaurant De Busjop en zien al snel Wim van der Heiden en Piet Wuijster zitten die er van opkijken om Sas en mij te zien. Even gezellig zitten kletsen en ons klaar maken voor de 30 kilometer.
Bij mij is het weer behelpen geblazen helaas. Wederom misselijk, gisteren gevallen en hard op mijn stuitje tegen een metalen buis gevallen. Verrek van de pijn en kan nauwelijks opstaan, ook slecht geslapen. Zat daar op het terras met gemengde gevoelens. Nog wel even een ibuprofen genomen om de pijn iets te verzachten, wie weet helpt dat.
De start is iets later, maar om 10.15 uur gaat de groep van start. Op de 30 is de groep niet echt groot, maar we hebben er wel zin in. We starten echt helemaal achteraan. Piet en Wim zijn al snel weg en ik loop te zwoegen helemaal in laatste positie met volgens Sas een van pijn vertrokken gezicht. Regelmatig de bezorgde vraag of het niet beter is om te stoppen, dat dit geen zin heeft. Je verrekt van de pijn. Eigenwijs als ik (soms) ben ga ik toch door. Het tempo ligt niet hoog, maar het lijkt iets beter te gaan, maar dat kan ook door de pijnstiller komen. Wel nog wat misselijk en moe, maar dat is geen reden om te stoppen.
Na een kilometer of 10 zwoegen over het mooie parcours lijkt het iets beter te gaan. Het misselijke is wat minder geworden, de pijn is door de pijnstiller minder geworden. Sas lijkt nergens last van te hebben en heeft inmiddels de zware rugzak over genomen, daardoor kan ik makkelijker vooruit komen en het gaat ook een stuk beter nu. We pakken af en toe een fotomomentje en genieten van de natuur van dit prachtige stukje Noord-Limburg. Wat is Nederland toch mooi. Nu ik weer wat tempo kan lopen halen we regelmatig wat lopers in.
Na ruim 25 kilometer gaat het met Sas mis. Ze had haar enkel al een keer verzwikt, maar dat gebeurde nu nogmaals maar nog een stuk erger. De rechter enkel klapte naar binnen. Dat was dus ff balen, nu twee krakkemikkers. Na een stukje wandelen en voorzichtig dribbelen leek het wat beter te gaan en zag ik dat ook Sas nu liep te bijten tegen de pijn. Op mijn beurt vroeg ik nu of het wel ging en of we moesten stoppen. Maar ook Sas ging net als ik door en het tempo ging ook weer wat omhoog.
De laatste twee kilometer was ik aan het einde van mijn Latijn. Ik had al bijna niet geslapen en dat was nu te merken. Ook het vechten tegen de pijn kost blijkbaar energie. Sas laat het tempo wat zakken en we lopen hem netjes uit in 3.27.28 , al had Sas veel sneller kunnen lopen, vooral de eerste 14 kilometer en de laatste 2 kilometer. Maar het was reuze gezellig om samen te rennen. Sas lijkt nu om want er kwam al een vraag wanneer er weer een leuke trail op het programma stond. Het lopen door de natuur geeft zo iets geweldigs. Het laatste stuk had het nog even best geregend en was ik in mijn element. In het zonnetje in het begin ging het uiterst moeizaam. Bij de finish geen Piet of Wim te zien helaas, wel zagen we Melania van Vugt nog even. Nog even een bakkie Cappuccino op het terras en dan weer op weg naar de auto.
Was weer een heerlijke dag. Nu maar hopen dat de blessures van mij en van Sas mee zullen vallen.

Trailrun Leudal

04 juni 2017
Heythuijsen



Op een mooie Pinksterdag 4-6-2017

Nadat vorige week de Stuwwaltrail was afgelast wegens te warme weersomstandigheden daarom nu gekozen deel te nemen aan de Trailrun Leudal in Heythuijsen. Deze wedstrijd is ter voorbereiding op de Montafon bergmarathon in Oostenrijk, welke over enkele weken op het programma staat. In 2014 hebben ondergetekende samen met Robert Hoek en Piet Wuijster ook al eens aan de Leudal trailrun deelgenomen, maar het parcours is in positieve zin gewijzigd, vandaag is het meer afwisselend. Het Leudal is in een fraai natuurgebied in Midden-Limburg. Veel hoogteverschillen vind je hier niet, maar de gevarieerdheid van de omgeving maakt veel goed. Smalle glooiende en bochtige bospaden met kleine klimmetjes, brede grind - en zandpaden met vele fraaie doorkijkjes en een mooi stromend beekje waar prachtige ijsvogeltjes in ruime mate zijn te bewonderen.
Enkele stukjes asfalt in het parcours vergeven we de organisatie.
Na ruim een half jaar met een vervelende stressfractuur in de rechtervoet te hebben getobd nu dan eindelijk weer eens een trail gelopen, heerlijk om dit weer te kunnen!
Vandaag samen met Piet Wuijster naar Heythuijsen afgereisd en aangekomen op een zonnig terras om ons te klaar te maken voor de start komen ook onverwacht clubgenoten Cor en Saskia aan om mee te doen aan de langste afstand, de 30 km!
Bij de start was het zonnig en vrij warm, naarmate de wedstrijd vorderde werd het (gelukkig) iets koeler, dit voelt toch wel prettiger! Na vrij vlot te zijn gestart, wat vooraf eigenlijk niet de bedoeling was, het tempo bij 8 km iets verlaagd. Het moet wel leuk blijven! Het aangepaste tempo is goed te handhaven, met af en toe bij afdalingen zelfs kilometertijden onder 5 min/km en vervolgens de wedstrijd heerlijk uitgelopen.
Uiteindelijk gefinisht (ondertussen in de regen) net onder de 2 u. 41 min. Ver boven verwachting! Bij de finish staat Piet plotseling totaal uitgerust en ontspannen voor mij! Is hij ver voor mij binnen gekomen? Jawel!
Alleen heeft hij ondanks de uitstekende aangegeven route toch een pijl gemist waardoor hij 21 km. ( in 1 u.58 min. ) heeft gelopen in plaats van 30 km. Jammer! Omdat het regent besluiten we ter plekke geen terrasje te pakken en huiswaarts te keren. Cor en Saskia finishen in 3.27:28, beiden proficiat!
Op een ander (ondertussen zonnig) terras de schade ingehaald...

Het was een mooie Pinksterdag!

met sportieve groet,
Wim van der Heiden


Hemelvaartsdagloop

25 mei 2017
Lekkerkerk


Hemelvaartsdag 2017, deze keer geen loop in Lekkerkerk, ik ga voor een paar dagen met mijn vrouw naar Parijs. Marloes is al een dag vooruit, ik heb geen vrij op de woensdag voor Hemelvaartsdag.
Ticket dan maar geregeld om op donderdag met de trein naar Parijs te gaan.
In de ochtend vroeg een telefoontje van Marloes dat ze naar huis komt, het is bloedheet in Parijs, slecht bed, gehorig hotel.
Marloes komt pas in de avond thuis, dus dan toch maar naar Lekkerkerk voor de Hemelvaartsdagloop, al is het voor mij veel te warm om te rennen. Maar rustig aan doen dan.
Het is nog haasten om er op tijd te zijn. Auto parkeren, snel naar de sporthal, onderweg pratend met diverse bekende lopers en supporters. Heerlijk om er toch weer even bij te zijn al is het parcours niet bijster interessant en is het veel te warm.

Na gisteren toch weer een stuk opgeknapt. Geen buikpijn of misselijkheid meer, al rommelt het nog wel in mijn buik. Wat ga ik lopen vandaag ? Het zijn 5 rondjes en in totaal leggen we dan 8,6 kilometer af.
Ik begin heel rustig en loop in de achterhoede. Voor me zie ik mannen als Hans van Wurmond, Cor van IJzeren, Fred Spruit en Ab Buitendijk. Het is inderdaad warm en iedere keer als ik de drankpost op de Kerkweg passeer pik ik bij Wimmie Nobel een bekertje water op en gooi dat over mijn hoofd.
Het tempo ligt rond de 4.45 per kilometer, ongeveer hetzelfde tempo als gisteren, een fractie langzamer, maar het is dan ook een stuk warmer nog.
Fred is denk ik te snel gestart net als Hans, maar kan ook zijn dat ik iets sneller ben gaan lopen, maar ik haal ze in.
In de laatste ronde haal ik Cor van IJzeren in, maar ook Ab Buitendijk. Halverwege zie ik Sas staan met haar kinderen, de schoonvader en opa woont daar. Milan, het zoontje van Sas wil een high five en ik maak even een wijdere bocht om die te geven. Ab en Cor halen me daardoor weer in. Cor pak ik later weer terug, maar Ab niet. In 40.44 kom ik over de finish. Helemaal niet moe eigenlijk en constant gelopen.
Na afloop nog een tijdje staan kletsen en daarna naar de sporthal om mijn kaasje op te halen en een bakkie te doen met Ab en Mandy. Sas komt ook nog langs met de kinderen, ik had ze een ijsje beloofd en dat waren ze niet vergeten.
Was toch weer een heerlijke Hemelvaartsdag op deze manier, al mag de volgende keer het zonnetje achterwege blijven.


 

Zoeken



Website sponsors