Wedstrijdverslagen

In het wedstrijdverslagenboek mogen de leden zelf hun persoonlijke verslag plaatsen van een wedstrijd waaraan zij hebben deelgenomen.

Wedstrijdverslag toevoegen

 

Zoeken

Zoek op naam auteur
Vrij zoeken op titel of plaats

Veldloop avStart

12 november 2017
Lekkerkerk


Na de onverwachte bosloop van gisteren is het even dubben, trainen bij Avantri of meedoen met de veldloop van avStart.
Uiteindelijk wint de uitdaging het van de gezellige trainingsochtend, al waren bij de veldloop ook tal van Avantrianen te vinden zoals Janet, Liesbeth, Aad, Piet, Harald, Arie, Anne, Vincent Uilenberg, Remco Roest, Michel, Nico, Ruud en Ab.

Ik hoef niet super vroeg mijn bed uit en ga daardoor ook weer wat te laat naar bed. Al vroeg in de ochtend een berichtje van Aad en Janet, of ze me zo op moeten komen pikken op weg naar Lekkerkerk. Jeetje, jullie zijn vroeg, het is dan rond 9 uur. Om 10 uur is de start zeggen ze. Ik had net de avond ervoor gekeken dat het om 11 uur begon, dat gaf ik ook aan. Ik was nog niet klaar waarna Aad en Janet toch maar naar Lekkerkerk zijn gereden en daar bij De Loet maar een bakkie hebben gedaan, zelf was ik er rond 10.30 uur.
Het is al een gezellige bende van lopers en wielrenners. Ook voor de wielrenners is een tocht uitgezet door de blubber, want door de vele regen is het een modderpoel geworden. De waterslangen hingen al klaar om de fietsen af te spuiten na afloop.
Voor de lopers wacht een rondje van 1,5 kilometer, 4 voor de dames en 5 voor de heren, al bleek het rondje helaas toch iets korter te zijn.
Best nog wat stijve benen van de bosloop van gisteren, daarom maar iets rustiger gestart. Harald loopt voor me uit, Aad, Janet en Piet zitten achter me. Janet wil doorlopen en ik ga langzaam wat versnellen, de benen beginnen beter aan te voelen.
Het parcours is niet echt interessant, het zijn rondjes bij de Weidehoek, flink blubberig en ongelijk, maar door de gezelligheid is het toch leuk om mee te doen.
Ik loop inmiddels alleen, Harald net voor me, Aad, Janet en Piet een stukje achter me. Ik haal Harald en zie in de verte Nico van den Heuvel lopen. Met Nico vecht ik de laatste tijd wel vaker een strijd uit. In het verleden altijd in het voordeel van Nico, maar de laatste jaren weet ik toch soms voor hem te komen. Hoe langer hoe beter is het dan vaak.
Na ronde 3 beginnen de benen toch langzaam te zeggen dat ik gisteren ook heb gelopen en vorige week een marathon heb gelopen en dat ik het maar eens wat rustiger aan moet doen.
Zonder echt in te zakken vervolg ik de rondjes, maar echt versnellen is er niet meer bij. Ik loop nog steeds in op Nico, maar erg snel gaat dat niet. Achter me komt wel Piet steeds dichterbij en haalt me in de vierde ronde ook in. Hij vliegt me voorbij en ik kan niet volgen. Gewoon mijn eigen tempo blijven lopen en vooral heel blijven, niet zwikken. Nog steeds last van mijn enkel van de trail in Nijmegen en met het oog op de marathon van volgende week in Abcoude neem ik dan ook geen enkel risico.
De laatste ronde halen we tal van andere lopers in en stoppen de dames ook met hun race. Er lopen nu minder lopers op het parcours en ik zet nog even wat aan om dichter bij Nico te komen. Dit lukt ook maar het is net een rondje te kort om Nico daadwerkelijk in te halen en Nico komt 6 seconden voor me binnen in 33.11 tegen mijn 33.17
Piet loopt 32.56 , Aad 35.23 en Harald 35.36 die de laatste ronde Aad nog voorbij zag stuiven.. Langzaam komt Aad weer een beetje terug na al het blessureleed. Maatje Janet is vierde dame in 28.17 na 4 ronden.

Na afloop eerst lekker douchen en dan nog gezellig na afloop zitten kletsen in de kantine onder het genot van een bekertje snert.

Bennekomse Bosloop

11 november 2017
Bennekom


Na de marathon van Rooi van afgelopen zondag toch weer redelijk hersteld. Op woensdag al weer getraind bij Ab en morgen de Veldloop in Lekkerkerk doen dan maar. Vandaag in eerste instantie geen loopplannen. Ik ga kijken bij mijn collega's in Gorinchem die allemaal erg druk zijn met het monteren van winterbanden onder de dierenambulances van de Stichting Dierenlot. Ook kijken ze de auto's na op essentiële dingen. Het zijn er inmiddels al 130, een megaklus. Het is geweldig om dit mega spektakel te zien. Op de bovenverdieping komen alle mensen van de dierenambulances uit heel Nederland bij elkaar voor clinics, zien van nieuwe dingen, ook kunnen ze de nieuwste dierenambulances zien staan.
In de pauze gezellig wat kunnen kletsen waarna ze allemaal weer aan de slag gaan en ik het op een rennen zet naar mijn auto. Ik heb stilletjes het plan gemaakt om naar Bennekom te rijden voor de Bosloop aldaar. Via de A15 is het wellicht nog haalbaar. Moet we nog wel omkleden maar heb mijn spullen wel meegenomen. Het is een uur rijden, ik vertrek om 13.00 uur, de start is om 14.10 uur. Dat gaat op zeker weer een Cor start worden.

De reis gaat voorspoedig. Nu in Bennekom maar eens kijken op de I langs de weg waar ik moet zijn, ik heb wel even het adres opgeschreven. Het is makkelijk te vinden. Ik parkeer de auto en moet nog 500 meter lopen naar de inschrijftent.
ik zie de 4 kilometer al bij de start staan, het is 14.00 uur, dan gaan ze van start. Ik zet het op een rennen naar het inschrijfgebouw, snel een inschrijfformulier invullen, betalen, startnummer mee en dan naar de omkleedtent. Ik heb me zelden zo snel omgekleed. Ik hoor de speaker al aftellen, nog 3 minuten.
Oei, ook nog plassen. Snel naar de dixi. De nieuwe WC werkt niet mee, kan het begin niet vinden. Eindelijk lukt dat. Als ik uit de dixi kom heb ik nog 1 minuut 15. Als ik op en drafje de helling oploop richting start hoor ik de speaker al roepen dat er toch nog een loper onderweg is naar de start en dat die mijnheer in het oranje nog 40 seconden heeft om zich te melden achteraan de groep. Als ik aansluit klinkt gelijk het startschot. Het duurt nog zo'n 20 seconden voordat ik kan gaan lopen en echt opschieten doet het dan ook nog niet tussen de achterblijvers en langzamere lopers, maar ik ben tenminste nog op tijd.
Het gaat vandaag 12 kilometer worden, 3 rondjes van 4 kilometer, al blijkt al snel dat de afstand niet zal gaan kloppen. Na 800 meter staat al een bordje met KM 1. Vreemd, je kan toch wel een juist rondje van 4 kilometer uitmeten ? Inschrijfgeld was 9 euro zonder herinnering (was wel na-inschrijving, was normaal 6 euro geweest) . Achteraf was het inschrijfgeld gedeeltelijk voor het goede doel, dat maakte veel goed.
Het eerste rondje gaat voorspoedig, al gaan de eerste kilometers ruim boven de 5.30 door de drukte. De ronde van 4 kilometer blijkt ruim 3,7 kilometer te zijn, dan kom ik uiteindelijk op 11.19 kilometer uit volgens mijn horloge.
Ronde twee begin ik een beetje in mijn ritme te komen en haal veel lopers in. Heerlijk parcours. Hellinkjes, boomwortels, regen onderweg, wind, stukken blubber, bospaden, stukjes verhard en meest onverhard, van alles wat. Ik begin het steeds leuker te vinden. In ronde 3 doe ik er nog een schepje bovenop en haal nu ook redelijk snelle lopers in, het gaat heerlijk. Op het laatste rechte stuk versnel ik nog serieus en haal nog een dame in die er alles aan doet om me voor te blijven, maar tevergeefs, ik vlieg haar net voorbij voor de streep. De eindtijd zat zelfs nog ruim onder het uur, ergens in de 58 minuten.
Totaal niet moe en balend dat het niet nog een ronde of 5 langer was begeef ik me naar het kleine omkleedtentje waar het krioelt van de vele lopers. Snel mijn spullen pakken dan maar en weer terug wandelen naar mijn auto. Ik kleed me wel even om in de Fiat Spider. Na een voorspoedige terugreis ben ik even voor 17.00 uur weer thuis na een leuke bosloop.

Marathon van Rooi

05 november 2017
Sint Oedenrode


Na de Devil's Trail in Nijmegen staat er een week later al weer een uitdaging te wachten, de Marathon van Rooi. Dit is de derde editie van dit oorspronkelijk bedoelde éénmalige evenement wat 10 jaar geleden de eerste editie kende. In 2007 stond ik daar met o.a. Wimmie Nobel, André Pruijssers en Arie Visser. De tweede editie was in 2012 en liep ik met Ger Kooijman, dit keer de derde editie ging ik alleen op pad.
Ik ben niet echt heel vroeg zie ik, dat overkomt me bijna nooit. Maar snel even mijn startnummer ophalen en omkleden. Geen tijd voor een bakkie, dus snel naar buiten en richting de start.
Bekenden zie ik aanvankelijk niet echt, maar bij het verlaten van de kantine kom ik Stefanie Nijman van avStart tegen. Ze had gezien dat ik op de startlijst stond, maar verder geen bekenden. Als ik bij de start kom hebben we nog 3 minuten over, maar even later komt het bericht dat we 5 minuten later starten, dus achteraf nog ruim op tijd.
Als ik bij de start sta zoek ik Stefanie op en vraag wat ze wil gaan lopen voor tijd. Ze wil proberen een PR te lopen en liefst ook nog net onder de 4 uur, haar PR is 4.03 , gelopen in Rotterdam dit jaar.
Ik mik zelf ook altijd op 4 uur en hoop er dan ook net onder te komen en geef dat dan ook aan , waarop Stefanie vraagt of we dan niet samen kunnen lopen. Ze heeft moeite met het vlak lopen van een race en kan slecht het zelfde tempo vast houden, iets wat mij meestal wel goed af gaat.
Het is ook nog eens gezellig en zo besluiten we dus samen te lopen.
Bij de start is het erg zonnig en de lucht strak blauw. Pfff, geen Cor weer dus, maar we doen het toch rustig aan. Mijn doel is een tempo van 5.30 zodat er nog wat ruimte overblijft voor een licht verval, dat tempo bevalt Stefanie ook wel.
De eerste 10 kilometer gaan netjes in 54.36 , een fractie onder de richttijd en we lopen allebei prima. Het zonnetje is inmiddels verdwenen en er komt steeds meer bewolking opzetten, heerlijk om te rennen natuurlijk, zeker voor mij.
De 20 kilometer gaat in 1.49.06 , nog steeds een fractie onder de richttijd en nog geen spoortje van verval, het gaat lekker. Stefanie is blij met mijn vaste tempowerk en lijkt super fit.
De halve marathon gaat in 1 uur 55 en we gaan onverstoorbaar verder.
Inmiddels maken de druppels zelfs even plaats voor kleine hagelstenen, het moet niet gekker worden.
Stefanie lijkt het een klein beetje lastig te krijgen met dit tempo en ik laat het iets zakken, het heeft geen zin om haar kapot te lopen. De 25 kilometer gaat nog steeds netjes in 2.16.17 , de 5.30 is nog steeds ons tempo en we hebben op het schjema 4 uur een aardige marge opgebouwd. We hebben inmiddels een groepje lopers achter ons hangen die het tempo wel prima vinden.
De 30 kilometer gaat in 2.44.20 al gaan de kilometer langzaam richting de 5.40, wat nog steeds het beoogde tempo is en niets om ons zorgen over te maken.
Stefanie geeft aan dat ik maar moet gaan als ik wil versnellen, het beste is er een beetje af, maar dat wil ik absoluut niet. Ik blijf bij Stefanie lopen en merk dat mijn benen het nu langzaam ook aan het begeven zijn. Bij de 35 kilometer moeten we voor het eerst het schema 5.30 loslaten en komen we door in 3.13.05 , al is dat maar een fractie. Ik strompel nog een paar kilometer verder en moet dan echt even een stukje gaan wandelen. Stefanie wil op haar beurt ook solidair met mij zijn en ook gaan wandelen en bij mij blijven, maar dat heb ik haar snel uit haar hoofd gepraat. Ze kan een geweldig PR lopen en ik zorg er wel voor dat ik ook binnen de 4 uur binnen zal zijn, geen enkel probleem. Ik heb alleen geen zin om me kapot te lopen, ik heb deze maand nog twee marathons staan. Stefanie is op het einde fitter dan ikzelf.
Langzaam loopt Stefanie bij me weg al zie ik haar de hele tijd nog voor me. De laatste 3 kilometer is het harken geblazen en wandel ik steeds meer kleine stukjes. De 40 kilometer gaat precies in 3 uur 44 , nog 16 minuten over voor ruim 2 kilometer, dat moet makkelijk lukken.
Dit is ook makkelijk gelukt en ik kom binnen in 3.56.59 netto, Stefanie in een prachtige 3.53-er, een dik PR derhalve. Allebei dik tevreden dus.
De kramp trekt snel naar mijn knieholtes en ik ga even liggen om de pijn te laten zakken. Na een kwartiertje gaat het wel weer en wil ik gaan douchen, maar die blijkt koud te zijn, dan maar snel naar huis en thuis douchen.
Het was weer een heerlijke en geslaagde dag. Tot dusverre gaat mijn drukke programma nog volgens plan, maar ik ben er nog lang niet, op 19 en 26 nog twee marathons op het programma met maar 1 week ertussen.

Devil's Trail Het Rijk van Nijmegen

29 oktober 2017
Nijmegen


Na de mooie maar zware Bellagio Sky Race in Italië bij het Comomeer met Aad best wel flink last gehad van mijn bovenbenen. Ben heeft er alles aan gedaan om de boel weer soepel te krijgen, maar de hele week nog last gehad, woensdag daarom ook niet wezen trainen, want vandaag staat er weer een nieuw evenement op het programma, de Devil's Trail, het Rijk van Nijmegen.
Ik ga vandaag net als bij de Hoge Veluwe Trail samen met Ina op pad. Ik loop de Diablo Trail over 33 kilometer, Ina loopt de Moenen Trail over 22 kilometer. Astrid is ook van de partij en loopt eveneens de Moenen Trail.
Deze keer rijden we met een Fiat Ducato bus. Hierin is het warm en kun je makkelijk omkleden, want het belooft vandaag frisjes te worden.
Voor mijn doen zijn we redelijk op tijd, ik heb nog een half uur over voor de start, Ina en Astrid hebben nog een uur langer tot aan de start, al heb ik Astrid voor mijn start helaas niet gezien.
Een kwartier voor de start ben ik helemaal klaar en is het wachten. Wat kletsen met Ina die een tijd moet wachten, wat om me heen kijken, maar het is best fris in mijn korte mouwtjes met een guur waterkoud windje, brrrrr. Maar snel starten dan.

Vanaf de start gaat het eigenlijk best lekker. Het is lekker loopweer, beetje regen, veel wind, heerlijke ingrediënten voor een mooie trail.
Het is vandaag heel veel bos, dat is toch mijn favoriete ondergrond.
Na een kilometer of 7 lijkt het noodlot toe te slaan. Ik stap op het pad op bladeren, dat kan niet anders, alle paden zijn bezaaid met bladeren, maar helaas ligt er iets onder de bladeren en mijn rechter voet klapt flink om ik zwik hevig en gelijk schiet de pijn door mijn voet. Ik schreeuw het even uit van schrik en weet niet eens wat ik heb geroepen, maar zal niet fraai zijn geweest.
En nu? Voorzichtig proberen mijn voet neer te zetten. Auw, dat doet pijn. Beetje hinken en steeds even de voet proberen neer te zetten. Naarmate de voet weer warm wordt en de doorbloeding weer op gang komt kan ik weer voorzichtig gaan rennen al blijft de voet best wel pijn doen. Het is nog best een eind rennen en ik ga onbewust een stuk voorzichtiger lopen, vooral bij het neerzetten van mijn rechter voet.
De eerste 10 kilometer gaan nog in 55 minuten, daarna laat ik het een beetje lopen. Het blijft genieten, maar met de pijnlijke voet gaat het toch rustiger, af en toe een foto maken dan maar.
De drank/verzorgingsposten zijn goed verzorgd. Winegums, diverse soorten fruit, koeken, diverse soorten drank, super geregeld allemaal.
De 20 kilometer gaat in 1 uur 59 en helemaal vanzelf gaat het al niet meer. Ben niet super fit vandaag, maar die 33 kilometer moet wel gaan lukken. Wel blijft het genieten van de geweldig mooie natuur onderweg. Dit is wel één van mijn mooiste gebieden in Nederland om te rennen.
De 25 kilometer gaat in 2 uur 32, voor het eerst zit ik gemiddeld boven de 6 minuten per kilometer, maar dat gemiddelde zal zeker nog verder omlaag gaan. Ik moet af en toe zelfs een stukje wandelen om de kuiten wat te ontspannen, ook gaat de voet steeds meer pijn doen.
Inmiddels is de 33 kilometer bij de lopers gekomen die de 22 kilometer lopen, het laatste deel is voor beide afstanden hetzelfde. Ik blijk nog wel in de voorhoede van de 22 te lopen gezien het tempo waarmee ze me voorbij razen.
De 30 kilometer gaat in 3 uur 10, het tempo zakt zelfs naar 8 minuten per kilometer en ik kijk achter me of ik Astrid of Ina aan zie komen, maar dat blijkt nog niet het geval.
Als ik eindelijk binnen ben in 3.25.27 zit ik er best een beetje doorheen. Nu maar wachten op Astrid en Ina, dan kan ik gelijk een foto van hen maken.
Ik sta te rillen bij de finish met mijn telefoon in de aanslag, maar ik zie Astrid en Ina nog niet komen. Ik wacht zo een kwartier en krijg het steeds moeilijker. De benen verkrampen, de koude wind speelt me parten, ik sta te rillen als een rietje en kan het niet langer volhouden om te wachten en begeef me naar de bus om me snel te ontdoen van de natte kleding en wat warms aan te trekken. Ik ben helemaal verkleumd.
Zo'n 5 minuten later krijg ik een appje van Ina waar ik ben. In de bus, waarna Ina ook gelijk doorkomt naar de bus. Astrid is ook binnen en zat zo'n 3 minuten achter Ina, 2 uur 41 om 2 uur 44.
Ik heb helaas de kroning van Astrid als koningin gemist. Astrid werd koningin omdat ze alle Devil's Trails van dit seizoen had gelopen. Zonde, was een leuke foto geweest.
Nu snel naar een restaurant op zoek voor een lekkere warme bak koffie, dit werden er uiteindelijk zelfs twee. Heerlijk bijkomen.
Daarna naar huis en even een coldpack op de enkel doen, die is flink pijn gaan doen.
Het zal mij benieuwen of alles weer hersteld zal zijn voor de marathon van volgende week in Sint Oedenrode.

Bellagio Skyrace

22 oktober 2017
Bellagio Italië


Vandaag 22 oktober staat er eens heel wat anders op het programma, de Bellagio Skyrace in Bellagio Italië bij het Comomeer.
Vorig jaar was Aad bij Harald en Tiny geweest in Italië en zocht een leuke loop in die omgeving. Na wat zoeken kwam ik toen op deze Bellagio Skyrace uit die Aad toen heeft gedaan.
De loop is goed bevallen al baalde Aad er wel van dat het uitzicht zo slecht was. Het is daar erg mooi en bij helder weer is er een fantastisch mooi uitzicht.
Dit jaar wil Aad hem weer doen. Ik heb een weekje vrij genomen en ga dit jaar zelf ook meedoen. Hij is zwaar ondanks de 28 kilometer, veel hoogtemeters. We gaan het ervaren.

We vertrekken al op vrijdagmorgen vroeg vanaf Schiphol met Easyjet. Aad pikt me op om 4.50 uur maar moet een paar keer aanbellen. De wekker een tik gegeven en niet opgestaan denk ik, want ipv om 4 uur op te staan en wat te eten komt het daar dus niet van. Snel de spullen meepakken die ik al klaar had staan en nog slaapdronken in de auto. We rijden naar een parkeerplaats buiten Schiphol naar een flydrive en worden dan met een busje naar Schiphol gebracht. We zijn netjes op tijd en moeten nog een tijd wachten voor we gaan vliegen.
We hebben een voorspoedige vlucht en landen op Malpenza, een vliegveld buiten Milaan. Met een bus rijden we een uurtje naar het centrum van Milaan en van daaruit lopen we naar het echte centrum en zien zo al wat van Milaan waarna we ons hotel op gaan zoeken na met de metro al een stuk de juiste richting op te zijn gereden.
We hebben een mooi hotel voor die ene nacht. Na een heerlijk ontbijt checken we uit maar laten de bagage nog even staan in het hotel zodat we met lege handen makkelijker kunnen reizen door Milaan. We gaan vandaag naar het San Siro Stadion. Na het stadionbezoek nog naar de Dom in het centrum en van daaruit willen we nog naar het circuit Monza, maar na een treinrit blijkt dit toch te ver weg te liggen en komen we in tijdnood. Dus maar weer terug naar het hotel om de koffers te halen en te reizen naar Bellagio.
Eerst weer naar de metro met de trolliebus, dan de metro naar de trein, dan de trein naar Como en dan nog eens met de bus naar Bellagio. We komen nog maar net op tijd, maar we treffen het. De buschauffeur wacht op ons als we de kaartjes kopen en komt ons zelfs tegemoet met de bus. Het is me het ritje wel. Het is één grote smalle slingerweg van Como naar Bellagio. Inchecken in het hotel kan tot 21.00 uur, maar dat gaan we waarschijnlijk niet redden. Aad neemt contact op met het hotel en ze geven daar aan dat we op een punt voor Bellagio maar uit de bus moeten stappen en dat ze ons daar op zullen pikken en naar het hotel gaan brengen.
Zo werd alles dus inderdaad geregeld en kwamen we even na 21.00 uur aan in het hotel.
Op de kamer nog even een bakkie doen. Wat TV kijken en dan maar eens gaan slapen, want morgen wacht ons een zware wedstrijd.

Al vroeg staan we op. De start is om 9 uur en vanaf 6.30 uur kunnen we ons startnummer al ophalen. We wandelen voor 7 uur al naar de sporthal toe en pikken onze spullen op inclusief een leuk blauw functioneel shirt. Het is een beetje miezerig en vannacht heeft het veel geregend. Het parcours zal dan wel glad en blubberig zijn geworden. Trailschoenenweer dus.
Weer terug in het hotel snel gaan ontbijten en daarna snel onze spullen aantrekken en de rugzak klaarmaken. De tijd begint toch te dringen, het is nog een aardig stukje wandelen naar de start, daar had ik niet op gerekend, ik dacht dat de start bij de sporthal zou zijn.
De start blijkt in het centrum van Bellagio te zijn en tal van supporters staan al paraat langs het parcours. Een aantal vrijwilligers zien ons aankomen en sommeert ons om wat sneller te lopen omdat er zo gestart gaat worden. Als we bij der start aansluiten hebben we nog 1,5 minuut over, een Cor start dus. Meteen na de start stokt de groep, we hebben een wegversmalling, maar daarna komt alles op gang.
In het begin is het afwachten, ik weet niet wat me te wachten staat. De afspraak is in ieder geval dat ik bij Aad ga blijven. Aad is al een hele tijd geblesseerd en het is maar zeer de vraag of hij het gaat redden. Hoe zal zijn voet het houden ?
Weer zit alles dicht en is het mistig om ons heen door de laaghangende bewolking. Voor Aad wederom geen uitzicht over het Comomeer dus.
We hebben geen enkele haast en nemen er goed de tijd voor, nemen af en toe rust, maken wat foto's en genieten toch van het mooie parcours.
De klimmetjes zijn pittig en lang, maar wel te doen.
Na zo'n ruim 7 kilometer komt er een mogelijkheid om af te slaan voor de halve race. Aad twijfelt erg. Zij voet doet zeer en ook conditioneel heeft hij een flinke veer gelaten de laatste maanden. Toch gaat hij door en we genieten verder van de race. Na een mooi deel met wat dalen komen we aan bij een controlepost.
Finito zegt de man daar. Finish. Wat finish zeg ik, we zitten op 11 kilometer en moeten er 28 !!!
De Italianen willen ons aan het verstand brengen dat we moeten stoppen omdat we kennelijk een tijdslimiet hebben overschreden waarvan we niet eens wisten dat die bestond. Ik verstond ineens geen Engels en Italiaans al helemaal niet en begin tegen de mensen in het Nederlands te praten.
Voor Aad hoeft het allemaal niet meer, hij is moe en heeft pijn. Verder gaan heeft geen enkele zin meer. Ik wil wel graag verder, ik ben topfit. Één van de vrijwilligers weet mijn bedoeling en zegt in het Engels dat ik door mag gaan maar wel mijn startnummer af moet doen. Dit doe ik dan en stop het in mijn rugzakje.
Nu begint de zwaarste kilometer. een klim van ruim een kilometer die ik met handen en voeten moet zien te volbrengen. Af en toe even stoppen om bij te komen en dan weer verder. ik haal ook wat lopers in en als ik boven ben versnel ik serieus en haal nog veel meer lopers in. Ik besluit mijn startnummer weer op te doen, maar draai het bij iedere drankpost wel van de vrijwilligers af, wie weet hebben ze mijn nummer wel doorgegeven. Nummer 21 mag niet meer verder. Dat risico wil ik niet lopen.
Na een heerlijke afdaling volgen aan het einde nog een paar hele lastige kilometers van glibberige stenen en bagger, een stuk dat ik voornamelijk wandelend afleg om niet onderuit te gaan. De laatste twee kilometer gaat over asfalt en weer richting de finish. Nog een eindspurt en wat lopers inhalen en zie Aad al staan. Inmiddels is het zonnetje gaan schijnen. Ik kom best nog wel fit over de streep in 4.49.19 , ruim op tijd.
Nog even wat uitpuffen, terug naar het hotel en even naar het centrum van Bellagio. Het is heerlijk weer en we nemen zelfs een ijscoupe op een terrasje, daarna wat eten en een bakkie koffie toe.
Op maandag na een heerlijk ontbijt gaan we naar Como. Het is zonnig weer en we hebben mooie uitzichten over het meer, vandaag dus wel.
Het is tijd om naar Milaan terug te keren. De busreis vanaf Bellagio hebben we al weer gehad, maar de trein naar Milaan duurt nog best lang en heeft ook nog vertraging. Als we eindelijk in Milaan aan zijn gekomen hebben we honger. Snel even wat eten voordat we terug rijden naar vliegveld Malpenza. Het eten op het station is niet best. Voor 3 euro een klein bakje taaie patatjes die al uren zijn warm gehouden en Aad een stukje pizza. Nu naar de bus. Balen, net weg, weer een half uur wachten dan maar op de bus van 17.50 uur. Ons vliegtuig vertrekt om 20.00 uur, dat moet lukken.
Als we eindelijk in de bus zitten is het avondspits en gaat alles erg traag. Het verkeer zit muurvast en de klok lijkt steeds sneller te gaan. Om 19.15 komen we aan op Malpenza bij terminal 2, de Easyjet terminal, maar wij vertrekken met Vuelling vanaf terminal 1, die blijkt nog kilometers verderop te liggen en we gaan weer de snelweg op. Aad ziet het al niet meer zitten en ziet al een doomscenario voor zich dat we moeten overnachten en een andere vlucht moeten regelen. Ik begin hem ook wel te knijpen, maar zolang het nog niet onmogelijk is blijf ik hoop houden.
Als we er eindelijk zijn is het al 19.30 uur en moeten we al boarden. We pakken snel de koffer uit de bus. Een dame die Aad vraagt om ook haar koffer te pakken blijft teleurgesteld en verbluft achter, we laten de koffer van haar voor wat hij is en zetten het op een looppas over de luchthaven door de vertrekhal en taxfreeshops heen. Als we eindelijk aansluiten bij de goede rij is het 19.45 uur en mogen we nog mee. Het is gelukt. Pffff. Weer een Cor start dus.
Uiteindelijk is het druk op de vertrekbanen en moeten we wachten tot 20.25 uur voordat we op kunnen stijgen.
Na een voorspoedige vlucht snel naar de flydrive stalling bellen dat ze ons op kunnen komen halen. Dat is wel even een afknapper, het busje laat ruim een half uur op zich wachten, maar uiteindelijk komt ook dat goed.
Nu naar huis waar we rond 1 uur in de nacht arriveren.
Onze ogen hebben moeite om open te blijven. Het was een zeer zwaar weekend, maar het was wel een heerlijk weekend.
Het enge smetje voor mij was dat Aad de strijd helaas heeft moeten staken. Het is te hopen dat na al die maanden van blessureleed voor Aad weer mooie dingen aan gaan breken. Dit duurt al veel te lang.



 

Zoeken



Website sponsors